Leonardo da Vinci’nin romanlara konu olan “Hz. İsa’nın Son Akşam Yemeği” adlı tablosunda, bir şifre daha bulundu. Bilgisayar uzmanı Slavisa Pesci, tablonun üzerine, özel bir teknik kullanarak aynı tablonun aynadaki görüntüsünü koydu.

Ortaya çıkan sonuç çok şaşırtıcı, zira tabloda normalde var olmayan iki karakter, bu görüntüde esrarengiz bir biçimde beliriveriyor. Hz. İsa’nın yanında, kucağında bir bebek tutan bir kadın görülüyor. Bu kadının Mecdeli Meryem olduğu ve Da Vinci Şifresi romanında da iddia edildiği şekilde Hz. İsa’nın bebeğini tuttuğu iddia ediliyor. Masanın ucunda ise bir şövalyenin oturduğu görülüyor.

Kaynak: Hürriyet
Yabancı Kaynak: leonardodavinci.tv, codeicedavinci.tv, cenacolo.biz ve leonardo2007.com

Bu deneyi yapmayı ben nasıl düşünemedim!? Ama daha çok kriptolar olduğuna eminim üstad da Vinci’nin bu kadar az tablosu olduğuna göre bunları yapabilmek için neleri tasarladığını keşiflerle göreceğiz.

Seçim gecesi AKP Genel Merkezi’nin balkonu. Tayyip Bey beklenen açıklamayı yapıyor:
“Şu bayraklarınızı göreyim. Bayrakları bayrak yapan üzerindeki kandır. Şimdi buradan tüm Türkiye’ye seslenelim:
Tek millet, tek bayrak, tek vatan, tek devlet!”
Belki Başbakan bilmiyor ama lafın esası ve devamı şöyledir:
“Ein stad, ein folk, ein Führer!”
Yani “Tek devlet, tek halk, tek lider!”
Nazizmin meşhur sloganıdır. Sadece kendine benzeyeni yaşatan, benzemeyeni yok eden liderlerin sloganı. Üstelik Tayyip Bey konuşmasında “Hedef 2023″ dediğine göre gerisini siz düşünün. Bu sözcüklerin İslami muhafazakârlığı şiar edinmiş bir parti liderinin ağzından çıktığını da hesaba katarsak… Gerisini siz düşünün.

Garnitürsünüz!
Konuşmasında AKP’den başka partilere oy verenleri “Onlar da bizim zenginliğimiz” diye tarif edip halkın AKP’li olmayan yarısını “memleketin garnitürü” ilan eden Tayyip Bey devam ediyor:
“AKP artık toplumsal merkezin adresidir!”
Tam bu sözcükleri söylediği sırada kürsüde özenle hazırlanan şu fotoğraf var:
Tayyip Bey ve eşi Emine Hanım, Abdullah Gül ve eşi Hayrünnisa Hanım.
Yani artık “merkez” olan bu. Yani artık “normal” olan bu. Yani artık onlar gibi görünmüyorsanız marjinalsiniz. Yani… Yani… Bu devlet de, bu millet de, bu halk da sizin değil, siz “ötekisiniz”. En iyi ihtimalle “garnitürsünüz”!

Merhamet lütfeyle!
Ve herkes aslında artık bunun farkında. Seçim gecesinden bu yana televizyonlara çıkanların ağzında aynı laf: Uzlaşma!
İş çevreleri, medya, AKP’li olmayan siyasetçiler sürekli olarak AKP’nin diğer toplumsal kesimlerle, partilerle uzlaşması gerektiğini söylüyor. “Böyle olacağını umut ediyoruz”, “Diliyoruz” diyorlar. Bu (adını koyalım) bir merhamet çağrısıdır aslında. Muktedirden merhamet istenmektedir. Çünkü böyle bir çoğunlukla, böyle bir toplumsal kudretle iktidara gelen bir lidere baskı yapamazsınız, ancak merhamete çağırırsınız. “Taç giyen baş akıllanır” deyip diğer toplumsal kesimleri ezmemesi için dua edebilirsiniz. Ve merhamet ancak “führer”den istenir, bilirsiniz.

Özgürlük ve eşitlik
Politize edilmiş İslamcı muhafazakârlık kendini dayatır. Başörtüsü ve badem bıyık bir kez mağduriyet psikolojisinden sıyrılırsa, ki “merkez” ilanıyla olmuş olan budur, artık size soracaktır:
“Niye benim gibi değilsin? Yoksa sen normal mi değilsin?”
AKP Genel Merkezi’nin balkonundan seçim gecesi yapılan açıklamanın devamında bu vardır. Bu cümleler ne Kemalist bir cumhuriyet kızının hezeyanıdır ne de halka uzak bir beyaz Türkün çıtı pıtı tedirginliği. Bu cümleler, vicdanın, özgürlüğün ve eşitliğin tarafını tutan bir gazetecinin sözleridir.

Sivil muhtıra mı?
Bu seçim sonuçlarına bakıp “Demokrasi kazandı” diyenler, AKP’yi Türkiye’de sivil olanın, demokratik olanın tek ifadesi olarak görenler var. Allah aşkınıza söyleyin:
Madem bu halk orduya tepki vermeye bu kadar meraklı, niye çocuklarını gık demeden ölüme gönderiyor?
Madem bu kadar anti-militarist bir halkımız var, neden ordu müdahalelerine gık çıkarılmıyor?
Madem bu halk mağdur olanı korumaya bu kadar meraklı, insanların yakıldığı Sivas’tan neden Muhsin Yazıcıoğlu milletvekili seçiliyor?
“Demokrasi kazandı” diyenler düşünsünler:
O zafer konuşmasını Deniz Baykal yapıp “Tek devlet, tek millet” deseydi ne tepki vereceklerse aynı tepkiyi neden Tayyip Bey’e vermezler?
Nihayetinde söyleyeceğim şudur:
Türkiye, milliyetçilerle siyasal İslamcıların politika yaptığı bir memlekete dönüşmüşken bu memleketteki tek faşist, militaristler, askeri müdahale şakşakçıları değildir. Muhafazakârlardan da pek güzel führer’ler çıkabilir. Ve bey takımı daha da güçlenmişken size şimdi daha yüksek perdeden söyleyebilir:
“Ananı al da git!”

Ece Temelkuran – Milliyet

little child, runnin’ wild
watch a while, you see he never smile
broken home, father gone
mama tired, so he’s all alone
kind of sad, kind of mad
ghetto child thinkin’ he’s been had

in the back of his mind he’s sayin’
didn’t have to be here
you didn’t have to love for me
while i was just a nothin’ child
why couldn’t they just let me be
let me be, let me be, let me be

one-room shack on the alley-back
control i’m told from across the track
where is the mayor who’ll make all things fair
he lives outside our polluted air

and i didn’t have to be here
you didn’t have to love for me
while i was just a nothin’ child
why couldn’t they just let me be
let me be, let me be, let me be

i’ve got a jones runnin’ thru my bones
i’m sorry, son, all your money’s gone
painful rip in my upper hip
i guess it’s time to take another trip

don’t care now what nobody say
i gotta take the pain away
it’s getting worser day by day
and all my life has been this way

can’t reason with the pusherman
finance is all that he understands
you junkie, mama cries, you know
would rip her, but i love her so
love her so, now

Dokunulmazlığı nedeniyle 10 yıldır Susurluk davasında yargılanamayan eski DP Genel Başkanı Mehmet Ağar için Meclis dışında kalınca yargılama yolu açıldı

DP’nin barajın altında kalmasının ardından genel başkanlık görevinden istifa eden ve milletvekilliği dokunulmazlık hakkını kaybeden Mehmet Ağar için Susurluk davasında yargı yolu açıldı.
Ağar’ı 10 yıl sonra sanık sandalyesine oturtacak olan dava süreci, 3 Kasım 1996′da Susurluk’ta meydana gelen ve kamuoyunda, “Susurluk skandalı” olarak yankı bulan kazayla gündeme geldi.
1995 seçimlerinde DYP’den Elazığ milletvekili seçilen eski Emniyet Genel Müdürü Mehmet Ağar, o tarihte İçişleri Bakanı’ydı.
İstanbul DGM Başsavcılığı, Ağar’ın adını da sanık sıfatıyla Susurluk davasına dahil etti ve dava açtı. Dava 2 Şubat 2001′de karara bağlandı. İbrahim Şahin, Korkut Eken, özel timci eski polis Ayhan Çarkın, Haluk Kırcı, Yaşar Öz’ün de aralarında bulunduğu 14 sanık, 4 yıldan başlayarak değişik hapis cezalarına çarptırıldı. Dokunulmazlığı nedeniyle davası ayrılan Ağar ve Sedat Bucak’ın dosyaları da TBMM’ye gönderildi. 2002 seçiminde DYP barajı aşamayınca Bucak hâkim karşısına çıktı ve 1 yıl 15 gün hapse mahkûm oldu, ancak cezası ertelendi. 2002′de Elazığ’dan yine bağımsız milletvekili seçilen Ağar hakkında 1997′de “cürüm işlemek için çete kurmak, hakkında yakalama ve tevkif müzakeresi bulunan kişileri yetkili mercilere haber vermemek ve görevi kötüye kullanmak” iddiasıyla, 6-12 yıla kadar ağır hapis cezası istemiyle açılan dava ise TBMM’de bekliyordu

Şükran Özçakmak – Miliyet

Yorumlar:

[10:34 - necirvan ferhat] Gerçekler
işte mehmet ağar bu, devlet içinde devlet kurmaya çalışan bı adam. gerçi DP yi kurmayıp evınde otursaydı yıne barajı aşardı ama işte takdırı ilahi. olması gereken yere gıtmelı cezaevıne gerçi nasıl bır CEZA EVİ olur oda tartışılır. . .

[09:00 - mcamci] İstirahat mı ?
Önce hesap vereceksin!Şemdinli’de bombalar patlıyor oradaki subaylar Mehmet AĞAR’ı arıyor bizi kurtar diyor. Bu adam Gnk. Başkanımı kardeşim ?

[09:51 - özgürlüğe kaçış] Tuhaf ülke
m. a hiçbirşey yapılmayacak. HERZAMANKİ GİBİ

Doğu Perinçek, Türkiye Marksist-Leninistlerinin mirası üstüne kurduğu Aydınlık hareketiyle hâlâ devrine göre siyaset güdüyor.
Dev-Genç’ten ihtilal liderliğine, Maocu çizgiden 28 Şubat’taki tahrik edici üsluba; son olarak ulusalcı çizgiye uzanan Perinçek hareketi tam bir başarısızlık örneği aslında.
O devrimci, Maocu, Apocu, Darbeci, Ulusalcı…

Şimdi sırada ne var dersiniz?

‘Marksist-Leninist bir teorik organ gerekliydi. Temmuz 1968’de bu dergiyi çıkarmaya, adını Aydınlık koymaya karar verdik. Çünkü Aydınlık, sosyalist hareket tarihinde şanlı bir adı ifade ediyordu. 1919-25 yılları arasında muhtelif aralıklarla Türkiye’de Marksist-Leninistler tarafından bu isimle bir dergi çıkarılmıştı. Biz Aydınlık adını seçmekle geçmişin mirasını benimsemiş oluyorduk. Aydınlık’ın başlangıçtaki kurucuları şunlardır: Şahin Alpay, Cengiz Çandar, Gün Zileli, Erdoğan Güçbilmez, Vahap Erdoğdu, Atıl Ant, Münir Ramazan Aktolga ve ben. Aydınlık kısa zamanda ideolojik bir karargâh haline geldi.’ Bu sözler Doğu Perinçek’e ait. Günümüze kadar 37 yıldır süren “Perinçek ve Aydınlık olayı” işte böyle başladı.

Başından bugüne Perinçek ve Aydınlık hareketinin şaşırtıcı düzeyde birbirine ters iki yüzü var. Madalyonun bir yüzünde Perinçek’in Dev-Genç’in başından, asistanı olduğu Ankara Hukuk Fakültesi’nden ve üyesi olduğu Türkiye İşçi Partisi’nden atılmasından tutun; çıkardığı gazete ve dergilerin yalnızca birkaç bin satmasına, kurduğu partilerin hiçbir zaman bindelik oy oranlarını geçemeyişine kadar adeta bir başarısızlık şaheseri var. Perinçek, kurduğu yeraltı ihtilal örgütü en kısa sürede ortaya çıkarılıp dağıtılan ve birlikte yola çıktığı bütün arkadaşları tarafından terk edilen bir kişi olarak da bir başka rekorun sahibi. Her biri bugün toplumun çeşitli kesimlerinde önemli roller oynayan şu isimlerin hepsi onu terk etti: Şahin Alpay, Cengiz Çandar, Oral Çalışlar, Nuri Çolakoğlu, Ferai Tınç, Gülay Göktürk, Osman Ulagay, Kerem Çalışkan, Doğan Yurdakul, Hadi Uluengin, Gün Zileli, Şefik Kahramankaptan, Ömer Madra, Soner Yalçın, Atıl Ant, Adil Özkol, Cüneyt Akalın, Halil Berktay, Ragıp Duran, Çiğdem Kömürcüoğlu, Alev Er, Musa Ağacık, Bülent Tanör. Bu kadar kişi tarafından terk edilmiş olmak bile aslında tek başına Perinçek hareketinin bir “başarısızlık örneği” olarak siyasi tarihe geçmesini sağlayabilir.

Perinçek ve Aydınlık olayının öteki yüzü

Ama, Perinçek ve Aydınlık olayının öteki yüzünde bambaşka bir boyut var. 1968’deki gençlik olaylarının göbeğinde yer almasıyla, 1970’lerden itibaren içinde bulunduğu bütün sol hareketleri bölmesiyle, ilki 1980 öncesinde olmak üzere kritik dönemeçlerde çıkardığı dergi ve gazetelerle devletin güvenlik kurumlarıyla çatışmalara girmesiyle adeta ikinci bir Perinçek’le karşı karşıyayız. Bu açıdan, “Hüseyin Gazi yoldaş” kod adıyla yaptığı gizli ihtilal örgütü liderliği, parti başkanlığı veya “Aydınlık” ve “2000’e Doğru” dergilerinin başyazarı olmasının dışında bambaşka bir Perinçek hep sahnedeki yerini aldı. Bu yazının konusu işte bu “gizli” Perinçek ve 37 yıldır başrolünde olduğu olaylar. Onun Aydınlık’la 1980 öncesinde üstlendiği görevler, 1990’larda 2000’e Doğru dergisiyle yaptıkları, 28 Şubat sürecinden itibaren yine Aydınlık’la oynadığı roller, yakın siyasi tarihimizin çok enteresan olaylar zinciri.

“Gizli” Perinçek, onun bindelik oylardan oluşan siyasi kapasitesini ve etrafındaki etkili beyinler tarafından her zaman terk edilmiş “Aydınlık karargahının” boyutlarını fersah fersah aşan bir olaylar bütünü. 37 yıl boyunca devletin askeriyle, güvenlik ve istihbarat kurumlarıyla çatışmak, ama hemen her dönemde devletin içinden önemli bağlantılara sahip olabilmek acaba nasıl bir maharetti? Bizzat Perinçek’in anlatımlarında ortaya çıkan ilişkiler ağı ve en yakın arkadaşı Gün Zileli’nin itiraflarında yer alan bağlantılar, bize işte bu maharetin perde arkası hakkında önemli ipuçları sağlıyor.

Dayısı Tümgeneral Turhan Olcayto

Bu ilişkiler ağı Perinçek’in 28 Şubat sürecinde üstlendiği role, Susurluk ve benzeri toplumsal tartışmaları rayından çıkarmak için uyguladığı senaryolara, daha önce MİT ve Ordu’yu hedef alan çatışmacı çizgisine paralel olarak bu sefer Emniyet Teşkilatı’nı hedef tahtasına yerleştirmesindeki sebeplere, özellikle de Aydınlık’ın toplumda saygınlığı olan isimlere yönelik son yıllarda yaptığı sınır tanımayan yayınlara ışık tutuyor.

Perinçek’in hakim olan ve bir dönem Yargıtay Cumhuriyet Başsavcı Yardımcılığı yapan babası Sadık Perinçek, dört dönem Erzincan milletvekili seçildiği Adalet Partisi’nde Genel Yönetim Kurulu üyesiydi. Perinçek’in dayısı Turhan Olcayto, tümgeneraldi ve Ankara’da Zırhlı Tümen Komutanı’ydı. Ünlü ihtilalcilerden Tümgeneral Cemal Madanoğlu, ilk eşi Sırma Perinçek’in halasının eşiydi. Teyzesinin oğlu Gürbüz Tüfekçi, Ankara’da askeri kesimde etkili bir şahsiyetti. Perinçek’in arkadaşlarına söylediğine göre Tüfekçi, aynı zamanda Milli İstihbarat Teşkilatı (MİT) görevlisiydi.

Perinçek’in etrafında toplanan beyinler

Perinçek’in 1960’larda gençlik lideri olarak ortayı çıkmasını ve Dev-Genç’in başına geçmesini sağlayan şartlardan biri, böyle bir aile çevresine sahip olmasıydı. Bir diğeri, o dönemin etkin siyasi karargâhlarından olan Ankara Hukuk Fakültesi’nde okumasıydı. 1964’te mezun olduğu hukuktaki dönem arkadaşlarından ikisi sonraki yıllarda MİT Müsteşar Yardımcısı olan Mikdat Alpay ve Uğur Mumcu’ydu. Hukuk Fakültesi, Siyasal Bilgiler Fakültesi (SBF) ile yanyana olduğundan, Perinçek’in etkinlik alanı bu okula da sıçradı. SBF de tıpkı hukuk gibi, siyasi çalkantıların tam odağındaki okullardan biriydi. Şahin Alpay, Cengiz Çandar, Nuri Çolakoğlu, Ömer Madra, Cüneyt Akalın, Halil Berktay gibi o dönemin parlak SBF ve ODTÜ asistanları, Perinçek’in etrafında toplandı. Perinçek de, 1968’de devrimci gençliğin en üst kuruluşu olan Fikir Kulüpleri Federasyonu (Dev-Genç) başkanlığına seçildiğinde Ankara Hukuk’ta asistandı.

İşte bu noktada, Fikir Kulüpleri Federasyonu’na (FKF) Dev-Genç adını veren kişi, yani 27 Mayıs 1960’ın ihtilalci subaylarından Kadri Kaplan üzerinde durmak lazım. 1968 şiddet olaylarının gerisindeki FKF’ye “Dev-Genç, dev gibi genç” diyen Kadri Kaplan kimdi ve Perinçek’le ilişkisi neydi? Albay Kadri Kaplan, 12 Mart 1971 muhtırası öncesinde kitlesel öğrenci hareketlerini örgütleyen ve organize eden kişiydi. Hedef, Türkiye’deki istikrarsızlığı derinleştirmek ve Baas tipi bir sol cuntanın ihtilalle işbaşına gelmesini çabuklaştırmaktı. Organize ettiği büyük eylemlerden biri Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının 30 Ekim 1968’de Samsun’da başlayıp 10 Kasım 1968’de Ankara’da noktaladıkları Mustafa Kemal yürüyüşüydü. Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu eski mensuplarından Uğur Cankoçak, 13 Mart 1996 tarihli Cumhuriyet gazetesinde, Kaplan’ın istihbarat bağlantılarına sahip bir kişi olduğunu belirterek, “Albay Kadri Kaplan’ın başkanı olduğu 27 Mayıs Milli Devrim Derneği kanalıyla Fikir Kulüpleri Federasyonu’na kanca atılmış ve Ankara’da Dev-Güç (Devrimci Güç Birliği) diye bir hareket başlatılmıştır. İşte bu hareket içerisinde Kadri Kaplan bir konuşmasında FKF’lilere, ‘Dev genç, dev gibi genç’ diyerek Dev-Genç’in adını koymuştur.” diyor.

Kadri Kaplan’la ilişkisini ve Dev-Güç olayını Perinçek şöyle anlatıyor. “FKF Genel Başkanı seçilmemden kısa bir süre sonra 27 Mayıs Milli Devrim Derneği Genel Başkanı Albay Mucip Ataklı’dan bir mektup aldım. Mektupta irticanın şahlanışından, cuma sabahı toplu namazlarından, gerici saldırılardan söz ederek, bunlara karşı devrimci kuruluşları ortak mücadeleye çağırıyordu. Bu ortak mücadelenin zeminini ve hedeflerini tespit amacıyla yapılacak toplantıya FKF de davet ediliyordu. Bu toplantı 1968 nisan başında Milli Devrim Derneği (MDD) genel merkezinde yapıldı. FKF’yi temsilen ben katıldım. 1968 yaz döneminde ilk defa geniş ölçüde gençlik hareketleri, fakülte boykot ve işgalleri oldu. FKF olarak demokratik üniversite talebiyle harekete geçirilen gençliğin bu mücadelesini destekledik. Boykot ve işgallerde yalnız üniversite sorunları ile ilgili değil, bütün halkların talepleriyle ilgili sloganlar atmalarını savunduk.”

1960 darbesine davetiye çıkaran miting

Perinçek’in sözünü ettiği bu toplantıda, Devrimci Güç Birliği kararı alındı, yani Dev-Güç doğdu. Sol çizgideki gençliğin en üst örgütlenmesi olan FKF’yi, Dev-Güç’e dahil eden kişi Perinçek’ti. Bu toplantıya MDD’den Mucip Ataklı ile birlikte Albay Kadri Kaplan’ın da katıldığını belirten Perinçek, Kaplan’ın aynı yıl 28 Nisan günü Ankara’da yapılan mitingin icra komitesi başkanlığına seçildiğini belirtiyor. Bu mitingin, 28 Nisan 1960’ta Adnan Menderes iktidarına karşı yapılan gençlik hareketinin yıldönümünde yapılması, yeni bir ihtilal davetiyesi olduğunu açıkça göstermekteydi. Peki Perinçek’in Kadri Kaplan’la ilişkisi nasıl gelişmişti? Perinçek, “Kadri Kaplan, Mucip Ataklı’ya göre daha solda bir tutum gösterdi. Sosyalistlere karşı daima dostça davrandı. Birkaç kere FKF’ye gelerek genç sosyalist arkadaşlarla tartışmalarda bulundu.” diyor. Kuşkusuz, Kadri Kaplan FKF’ye sadece genç sosyalistlerle tartışmaya gitmiyordu. Ama Perinçek, onunla yaptığı görüşmelerin ayrıntılarını vermiyor. O günlerin Türkiyesi’nde henüz kayda değer bir dini hareket yokken Ankara’da Dev-Güç tarafından yapılan “laiklik ve irtica” açık oturumunun üç konuşmacısından biri yine Kadri Kaplan’dı. Diğer ikisi, 27 Mayısçı subaylardan ve ölümüne kadar Perinçek’in yanından ayrılmayan Suphi Karaman ve Prof. Bahri Savcı’ydı.

FKF eski genel başkanlarından Hüseyin Ergün, bu süreçte gençliğin nasıl manipüle edildiğini şöyle anlatıyor: “FKF’yi tam olarak ele geçirip adını Dev-Genç olarak değiştirdiler. Bu süreçte görünmez bir el, gençleri her gün biraz daha şiddete yöneltti. Kaçaklar, kahramanlar yarattı. Bunlar basında öne çıkarıldı. Kantinde oturup, yurtlarda kalıp sağa sola ateş eden kaçaklar, gençlik liderleri olarak takdim edildi. Onlar da bu oyundan hoşlandı. Kendilerini Fidel’e, Che’ye benzetmeye başladı. Bunlara, fitili ateşlerlerse halkın arkalarından geleceği söylendi. Amerikalıları, İsraillileri kaçırmaları empoze edildi. Dağa çıkmaları için yönlendirildiler. Hapishaneden kaçırıldılar. Elbette onlar, bunu kendi öz iradeleriyle yaptıklarını düşünüyorlardı. İş biraz alevlenip de bazı istihbarat örgütleri bunlarla açık açık temasa başlayınca, bunu da güçlendiklerine yordular. İyi niyetleri ve oyunu sezememeleri yüzünden, Türkiye o dönemde en civelek gençlerini hapislerde, pusularda, işkencelerde, idam sehpalarında kaybetti. Bu da yetmedi. Bu gençler aşırılık yarışına sokuldu. Bin parçaya bölündüler. Her bir fraksiyon kendisini gerçek devrimci olarak lanse ediyordu. Bu ortamda birbirlerini de kırdılar.”

Maocu Bozkurtlar

Perinçek’in macerasında, Hüseyin Ergün’ün üzerinde durduğu, “Türk solunun bin parçaya ayrılmasının” özel bir yeri var. 1969’da meydana gelen “Kanlı Pazar” olayında, Taksim meydanına “Ne ABD ne Rusya, bağımsız demokratik Türkiye” pankartı ile giren topluluk ilk etapta, acaba yeni bir milliyetçi hareket mi doğuyor sorusunu sordurmuştu. Ne var ki, bu grup Aydınlıkçılardı. Yöneldikleri merkez Pekin, ilham aldıkları kişi Çin’in Komünist lideri Mao Zedung olan bu yeni Maocu hareketin lideri Perinçek’ti. Perinçek ve arkadaşları o günden itibaren artık “Maocular” olarak anıldı. Maocular, sahneye çıktıkları günden itibaren Türk solunda adeta bir çıbanbaşı oldu. 1970’lerin gençlik liderlerinden Mahir Çayan’ın Perinçek için söylediği, “Kişiliklerinde devrim yapamayanlar, devrimci olamazlar.” cümlesi, Türk solunun Perinçek’e bakışını en iyi yansıtan değerlendirme. Çayan, bu sözü 1969’daki Dev-Genç kongresinde Perinçek’in yüzüne karşı söyledi.

Sadece Çayan ve arkadaşları değil, Deniz Gezmiş de dahil dönemin neredeyse tüm devrimci grupları, ele geçirdiği Dev-Genç’i cuntacıların oluşturduğu Dev-Güç’ün emrine veren Perinçek’i “işbirlikçi” ve “sahte devrimci” olmakla suçladı. Mihri Belli, Perinçek grubu için “Bunlar kampüs Maocusu” derken; Hikmet Kıvılcımlı Aydınlıkçıların faaliyetlerini “Mao kalpazanlığı, CIA sosyalizmi” olarak nitelendiriyordu. Perinçek ve arkadaşları için o yıllarda en ilginç yakıştırmayı Moskovacılar yaptı ve onlara “Maocu Bozkurtlar” adını taktı. Nitekim Perinçek kısa sürede Dev-Genç’in başından uzaklaştırıldı.

Böyle başlayan ve 1990’lara kadar süren Aydınlıkçılarla Devrimci Sol gibi öteki sol gruplar arasındaki çatışmalarda, çeşitli ölüm olayları da meydana geldi. Yine böyle bir çatışmanın ardından Halkın Kurtuluşu grubu Perinçek için “Halka ve devrime ihanet eden revizyonist şef”, Aydınlıkçılar için “Aydınlık çetesi” nitelemesini yaptı. Perinçek’in sol ve devrimci hareketlerdeki parçalanmalarda nasıl kilit bir rol aldığını, 1990’a kadar 30 yıl boyunca Aydınlık hareketi içinde yer alan Gün Zileli’nin şu sözlerinde görmek mümkün: “Bölünme kaçınılmaz değildi; eğer hiziplerin başındaki liderler, en başta Doğu Perinçek bölünmeyi istemeseydi. Perinçek, o zamanki liderlerin içinde kendisinin bir misyon için dünyaya geldiğine en fazla inanan kişiydi. Doğu, bölünmeyle ortaya çıkan bir hareketin tek ve değişmez lideri olmayı çok öncelerden kafasına koymamış ve buna uygun bir strateji izlememiş, iradesini samimiyetle devrimcilerin bölünmemesi yönünde kullanmış olsaydı bölünme önlenebilirdi.”

Perinçek’in Türk solunu bölme ve provoke etme misyonunu yansıtan en ilginç olaylardan biri, 1969’da Ankara’da yapılan 19 Mayıs mitingi sırasında zamanın Ankara Emniyet Müdürü Nazmi İyibil’in, kesin uyarılarına rağmen Kızılay meydanına girmeye teşebbüs ederek polisle çatışmasıydı. Gün Zileli, bu olayı “Doğu, bu kör parmağım gözüne eylemini neden örgütlemişti? Bugün baktığım zaman bunun bir sebebi, asker, sivil aydın zümrenin hareketlenmesinin yarattığı cunta beklentilerinin bu tür eylemler ve çatışmalar yoluyla daha da yoğunlaştırılması isteği olabilir.” sözleriyle yorumluyor.

Aydınlıkçılarla sol grupların çatışması

1977’de yine Ankara’da düzenlenen “ekonomik ve demokratik haklar” mitinginde Aydınlıkçılarla diğer gruplar arasında çatışmalar çıkınca, o tarihte “İlerici Yurtsever Gençlik” dergisinde çıkan şu değerlendirme de aynı paraleldeydi: “İlerici demokratik hareketten dışlanmaları Maocu Bozkurtları daha da çılgınlaştırıyor. Maoculuk, emperyalist gericiliğin ve işbirlikçi tekelci burjuvazinin hizmetindedir. Maoculuğu hâlâ iyi niyetle değerlendiren, devrimci hareketin bir kolu olarak gören çeşitli demokratik çevreler ve Maoculuğun yalanlarına kapılmış namuslu dürüst insanlar, artık Maoculuğun devrimci hareketin bir kolu olarak değil, emperyalist güçlerin hizmetinde karşı devrimci bir akım olduğunu anlamalıdırlar.”

1978’de Dev-Genç dergisinde Perinçekçiler için “Aydınlık bol miktarda Mao Zedung edebiyatı yapmasına rağmen halk savaşı teorisini reddediyor, özde Kemalizm ve sol bir cunta yoluyla iktidar olma, entellektüel aydın pozlarında popülist ve cunta heveslisi bir hareketti. 1971 darbesiyle Aydınlık’ın kaypak ve burjuva yardakçısı yüzü, istediği ‘ilerici’ cunta hayalinin gerçekleşmemiş olmasının şaşkınlığıyla ortaya çıktı. Burjuvaziye sadakatini ispatlamak için, oligarşinin saflarında devrimci harekete, silahlı mücadeleye saldırdı, silahsız direnmesiz teslimiyeti savundu. Bu gerçekler ortadayken, başta Perinçek olmak üzere Aydınlıkçı dönekler, keskin proleter devrimci geçinip, havalar atabiliyorlardı. Ama kimsenin gözünden kaçmayan şey, Aydınlıkçıların proleter devrimciliği, burjuvazinin icazetiyle kendilerine verilen görev gereği olmasıydı. Aydınlık, Ordu konusundaki şovenizmini, geçmişteki Kemalizm kuyrukçusu geleneğinden miras almıştır. Aydınlık, faşizme karşı mücadele veren anti faşist, gerici, devrimci saflarda değil sınıf savaşını örtbas eden, kötüleyen, burjuva sınıfının saflarına gönüllü yazılmıştır.” deniliyordu.

Perinçek’in başrolünde olduğu soldaki çatışmalar hakkında ilginç bir bilgiyi de Yarbay Talat Turhan’ın liderliğindeki Genç Kemalistler Ordusu davası sanıklarından Havacı Üsteğmen Göngör Türkeli veriyor. Türkeli, “Harbiye’den Babıali’ye” adını taşıyan anılarında, bir grup arkadaşıyla 12 Mart 1971 muhtırası öncesinde Toros dağlarında yaptıkları bir kampın, muhtıradan sonra Perinçek tarafından ihbar edileceği haberini aldıklarını belirterek, “Toroslardan döndükten sonra arkadaşlar Perinçek’in bu Toros çalışmamızı ihbar edeceğini duymuşlar. Oktay Etiman ile son yaptığım telefon görüşmesinde, ‘Hemen Doğu Perinçek’e haber gönderdim. Böyle Toros moros lafı etmesinler. Kendileri için iyi olmaz.’ dedi. Bir daha da Perinçek’in ağzından Toros lafını duyan olmamış.” Türk solundaki çeşitli grupları, “Solun 49 fraksiyonu” başlığıyla yazı dizisi yapan da Aydınlık’tı.

Perinçek’in, Türkiye’nin yakın tarihinde oynadığı karanlık rolleri daha iyi görmek için onun siyasi kişiliğine de mercek tutmak gerekiyor. Perinçek’in kişiliğini yansıtan en önemli değerlendirmelerden biri, FKF eski genel başkanlarından Yusuf Küpeli’ye ait. Küpeli, Perinçek için “Burjuva politikacılığının ustası” demişti. Gerçekten de, “Dün dündür, bugün bugündür” felsefesi doğrultusunda onun kadar çeşitli dönemlerde birbirine taban tabana zıt davranışlar sergileyen, yıllarca savunduğu bir ideolojiyi bir çırpıda kenara atan ikinci bir siyasi figür ve “ihtilalci” görmek hayli zor. Aynı anda hem devrimci hem de cuntacı olunamayacağına göre, Perinçek’in yıllardır kendisini kamufle edebilmiş olması, ancak Yusuf Küpeli’nin sözleri ile açıklanabilir.

Her zaman dayanacak bir güç buldu

1997’de 28 Şubat sürecinin bir askeri darbeyle sonuçlanması için elinden gelen tüm çabayı harcayan, “Tanklar hipodromda resmi geçit yapılsın diye mi satın alınıyor zannediyorsunuz?” diyen Perinçek; böyle bir darbeyi, proleteryanın beklediği devrim olarak gösterecek kadar, kendisini kaybetti. Oysa aynı Perinçek, 12 Mart döneminde askeri bir cuntayla iktidarı ele geçirmek isteyen Doğan Avcıoğlu grubunu eleştirirken şöyle diyordu: “Bunlar sivil ve asker aydınların kuvvetine dayanarak iktidarı ele geçirmeyi tasarlıyorlardı. Bunlar emperyalizmle uzlaşmaya hazırlardı. Bu grubun önde gelen isimleri olan Doğan Avcıoğlu, İlhan Selçuk ve Devrim dergisi yazar kadrosunu sayabilirim.”

Semih Hiçyılmaz, 28 Mart 1998’de Evrensel gazetesinde Perinçek’in bu siyasi zikzaklarına şu çarpıcı yorumu getirmekteydi: “Perinçek’in farklı zamanlarda savundukları birbirinin tamamen zıttı olarak görünse bile, aslında bir bütünlüğe ve tutarlılığa sahip. O her zaman egemen güçler içerisinde dayanacak bir güç daha buldu ve bunun üzerinden politika yaptı. Bu çizginin gereği olarak da bazen İran Şahı Rıza Pehlevi’yi ve Marcos’u devrimci güçler içerisinde ilân etti, bazen de devletin bütünlüğü için sıkıyönetim komutanlarına ‘yardımcı’ oldu. Dün Milli Selamet Partisi ile Milli Birlik Hükümeti kurmak için ittifak görüşmeleri yaptı, bugün şeriata karşı tankların yanında yeralıyor.”

Perinçek’in bu tutarsız davranışlarının en çarpıcı örneklerinden biri, 1974’teki Kıbrıs Barış harekatını “işgal” olarak nitelendirdikten sonra, 2004’te bu kez “Kıbrıs elden gidiyor” mitingleri düzenlemesi ve Kızıl elma koalisyonunun içinde yer alması. 1974 affıyla serbest kalan Perinçek ekibinin, yeniden sahneye çıkışı, Türk ordusunun Kıbrıs’a çıkışını işgal olarak nitelendiren eylemlerle olmuştu. Birçok il ve ilçede barış harekatını kınayan salon toplantıları, korsan gösteriler, çeşitli bildiri ve afiş asma işleri yaptılar. Perinçek grubu, Kıbrıs Türklerinin direnişini yöneten Türk Mukavemet Teşkilatı’nı da hedef almıştı. Perinçek’e göre Özel Harp Dairesinin Kıbrıs’taki özel şubesi olan bu teşkilat, Türkiye’deki tertip ve kışkırtmaların ocağıydı. Bu faaliyetler üzerine Aydınlık’ın çeşitli illerdeki büroları güvenlik güçlerince basılıp 50 kadar Aydınlıkçı tutuklanırken, Aydınlık’ın Ankara ve İstanbul’da dağıtımı yasaklandı. 2004’e geldiğimizde Perinçek ve arkadaşları bu sefer, “Kıbrıs Türk’tür Tük kalacaktır, Türkiye’nin savunması Kıbrıs’tan başlar” sloganlarıyla ortaya çıktı.

Göz boyamacı politikada zaman içinde epeyce ustalaşan Perinçek, 1991’de TRT’deki liderler açıkoturumunda “İllegalleşen devlet en büyük terörist haline gelmiştir. Kürt illeri can pazarına dönmüştür” şeklindeki konuşmasından dolayı aldığı kesinleşmiş 14 aylık hapis cezası sebebiyle 28 Eylül 1998 günü Haymana cezaevine konulmasını “Süper NATO örgütünün” bir tertibi olarak nitelendirirken, cambazlığın en ileri noktasına ulaştı. Perinçek, El Kaide’nin 11 Eylül saldırılarından sonra, süper terör örgütleri dönemine girildiğini belirten Mahir Kaynak’ın kızı Prof. Ülke Arıboğan’dan ilham alarak NATO’nun başına süper kelimesini getirip yeni bir örgüt ihdas etti, ama bu teorisi onun kesinleşmiş hapis cezası sebebiyle cezaevinde olması gerekirken neden dışarıda olduğunu ve yıllarca ülkeyi karıştırmaya yönelik faaliyetlerini sürdürdüğünü izaha yetmiyordu. Yani bu mızrak, hayali ‘Süper NATO örgütü’nün çuvalına dahi sığmıyordu. Süper NATO senaryosu, yine onun bir göz boyamasıydı. Asıl cevap vermesi gereken konu, bunca yıldır neden içeride değildi. Örneğin, 5 Eylül 1993 günü Sabah’ta Nuriye Akman’la yaptığı röportajda, “Ben ne zaman istersem o zaman hapse girerim.” deme güç ve cesaretini nereden alıyordu?

TSK hakkındaki “U” dönüşleri

Perinçek’in belki de en çarpıcı “U” dönüşleri Türk Silahlı Kuvvetleri (TSK) hakkında oldu. 1970’lerde TSK için Aydınlık sayfalarında “faşist ordu” nitelemesi yapılıyordu. 1990’larda, PKK ile terör mücadelesinin en kritik ortamında, TSK’yı zaafa düşürecek her türlü yayını Perinçek’in 2000’e Doğru dergisinin sayfalarında görmek mümkündü. Perinçek, TSK’nın Kürt illerinde soykırım yaptığını öne sürmekteydi. Tıpkı 1980 öncesinde olduğu gibi, yine kontrgerilla dizileri ve infaz haberleri yayınlayarak, terör mücadelesindeki askerlerin motivasyonunu kırma çabasındaydı. Bunlarla yetinmedi, Bekaa Vadisi’ne iki defa gidip Öcalan’la görüşmeler yaptı ve bunları dergisinde yayımladı. Nasıl ki 1980 öncesindeki yayınlarıyla Ordu’yu ve MİT’i hedef alıp, her iki kurumda oluşturduğu zaafiyetlerle Türkiye’nin 12 Eylül 1980’e gelmesine katkı sağladıysa, 1990’da da aynı taktiği uygulamaktaydı. Hedefi yine Türkiye’nin bir iç çatışma ve darbe ortamına sürüklenmesiydi.

Bu emellerine ulaşamayan Perinçek, 28 Şubat sürecinde ani “U” dönüşleri yapmaya başladı. Perinçek için TSK artık “Devrimci Ordu” idi ve Cumhuriyet devriminin mevzilerine girmişti. “Ordumuz tankları resmi geçit için almadı” diyen Perinçek’e göre artık Ordu Cumhuriyet rotasına ve başkanı olduğu İşçi Partisi’nin mevzisine girmişti. Üstelik Türkiye’de Ordu eliyle, İşçi Partisi’nin programı uygulanacaktı. Şubat 1997’de, “Devrim kanunları uygulansın” afişleriyle arkadaşlarını sokağa çıkardı. Peki Perinçek geçmişte TSK için neler söylemişti? Perinçek’in, 1970’lerde “emperyalizmin silah depoları” ve “hakim sınıfların emrindeki bir kurum” olarak gördüğü Ordu’dan silah temin edebilmesi için Ordu’ya sızması gerekiyordu. Sızmanın bir diğer gerekçesini Gün Zileli şöyle belirtiyor: “İşçi köylü devrimi peşindeki bir hareket, Ordu’yu bölmek amacıyla Ordu içinde, özellikle genç subaylar arasında örgütlenebilir.” Perinçek’in bu sızma faaliyetlerini nasıl yaptığı ve hangi subaylarla ilişki kurduğu, 12 Mart 1971 muhtırasından sonra ortaya çıktı. Perinçek’in ihtilalci örgütü ile ilişkisi tespit edilen subaylar, “Kara Kuvvetleri Devrimci Subaylar Örgütü” ve “Şafak Subaylar grubu” davalarından yargılandı.

Perinçek’le ilişkilerinden dolayı yargılanan subayların bazıları 1997’lere kadar aktif görevlerini sürdürdü. Bunlardan biri, halen Hacıbektaş Belediye Başkanı olan emekli Tuğgeneral Ali Rıza Selmanpakoğlu, bir diğeri 28 Şubat döneminde Genelkurmay Basın ve Halkla İlişkiler Daire Başkanı olarak görev yapan Kurmay Albay Hüsnü Dağ’dı. Perinçek, aradan geçen bunca zaman diliminde, Ordu’ya kanca atmayı hep sürdürdü. Nitekim, 24 Eylül 1998 tarihinde Ankara’da İşçi Partisi Genel Merkezine yapılan baskında içeriden Genelkurmay’a ait çok sayıda gizli dokümanın çıkması bunun kanıtıydı. Genel Başkan Yardımcısı Hasan Yalçın’ın odasından, Özel Harp Daire Başkanlığı’nca tercümesi yapılan Propaganda ve Psikolojik Harp isimli kitap, Genelkurmay Başkanlığı Özel Harekat İcra Komutanlığı’nın yayını olan İç Güvenlik Harekat Konsepti isimli kitabın fotokopisi, Kara Kuvvetleri Komutanlığı’nca hizmete özel kaşesi ile yayınlanan Türkiye’de Yıkıcı ve Bölücü Akımlar kitabının fotokopisi çıktı. Perinçek, bu dokümanları nasıl temin ettiklerini anlatırken, “Herhangi bir konuda aydınlanmak istediğimiz zaman, yetkililer tarafından bize buradan okuyun diye bu dokümanlar verilir.” diyor.

“Karanlık” dosyada Öcalan’la ilişkiler

Perinçek, “Bu dokümanları bize yetkililer verir” derken doğru söylemiyordu. Çünkü Ocak 1997’de Genelkurmay Başkanlığı Perinçek hakkında üç ayrı suç duyurusunda bulunmuştu. Bu suç duyurularından biri onun PKK ile ilişkileri sebebiyleydi. Genelkurmay’ın, “PKK destekçisi” olarak gördüğü bir kişiyi muhatap alıp bu dokümanları vermesi mümkün değildi. O halde Perinçek bunları yine kendi yöntemleriyle elde etmişti. Hemen her dönemde devletin etkili kurumlarına kanca atan Perinçek’in ve Aydınlık’ın “yaşaması” için bu ilişkiler zorunluydu. Bunun çarpıcı bir örneğini Gün Zileli anlatıyor. 12 Mart 1971 muhtırası öncesinde Ankara’da bir pastanede Perinçek ve arkadaşları toplantı yaparken, içeriye girip masalarına gelen bir er, “Beni komutanım yolladı, sizi uyarmam için. Haberiniz olsun takip ediliyorsunuz.” diyor. Bu sırada Perinçek ve arkadaşlarının kendilerine biçtiği görev, muhtemel bir sağ darbeye karşı direnmek, beklenen sol darbeyi de olumlu yönde geliştirmekti.

Perinçek, menfaatleri neyi gerektiriyorsa TSK ve komutanlar hakkında hep o şekilde konuştu. Söz konusu kişi Perinçek olunca “U” dönüşlerinin yeri ve zamanı yoktu. Nitekim 28 Şubat sürecinin kudretli ismi Orgeneral Çevik Bir emekli olunca Perinçek’in hedeflerinden biri oldu. Perinçek’e göre Çevik Bir, ancak bir “Clinton Atatürkçüsü” olabilirdi.

Doğu Perinçek’in karanlık dosyasındaki en enteresan bölümlerden biri de onun PKK lideri Abdullah Öcalan’la ilişkileri. Perinçek’le Öcalan’ın yolları, ilk defa 31 Mart 1972 günü Ankara Üniversitesi SBF’de kesişti. Öcalan SBF’de birinci sınıf öğrencisi, Doğu Perinçek ise komşu fakülte hukukta asistandı. 31 Mart 1972’de Mahir Çayan ve arkadaşları Kızıldere’de öldürülünce SBF’de başlayan dersleri boykot eylemine katılanlardan biri de Öcalan’dı. SBF’de “Şafak” başlıklı bir bildiri dağıtılarak, Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının idamının engellenmesi için ayaklanma çağrısı yapılmıştı. İşte bu bildiriyi kaleme alan kişi Perinçek’ti. Boykotçu öğrenci grubunun elebaşılarından olan Öcalan, sağ elinde Perinçek’in bildirisi ile sol elini kaldırarak “Bağımsız Türkiye” diye bağırmaktaydı.

1979’a gelindiğinde, Öcalan Apocular örgütünün, Perinçek ise Aydınlık hareketinin lideriydi. Artık yolları ayrılmıştı. Apocular, Aydınlık mensuplarına saldırıp öldürüyor ve Aydınlık’ın doğuda satılmasını engelliyordu. Aydınlık, 27 Ağustos 1979 günü, “Apocu cinayet şebekesinin şefi, işte Apo” manşetiyle çıktı ve Öcalan’ın o güne kadar hiç yayınlanmamış bir fotoğrafını birinci sayfadan büyükçe girdi. Fotoğrafın altında, “eşkıya çetesinin şefi” yazısı yer almaktaydı. Doğu Perinçek, 6 Ağustos 1979 tarihli Aydınlık’ta “Apocular” başlığını kullandığı yazısında, “Apocular denilen cinayet çetesi, yalnız başına bir it güruhu, bir başı bozuk takımı değildir. Bu çetenin yaptıkları işlerde devlet içindeki suç odaklarının, en gerici güçlerin damgasını bulabilirsiniz.” demekteydi. Aydınlık’ın bir başka başyazısında ise şöyle deniliyordu: “Apocu katiller çetesi, doğu bölgesinde önüne gelene saldırdı. Çok sayıda insanı öldürdü. Bu grup kendisinden olmayan herkesi düşman görüyor. Elemanları ise profesyonel katillerden oluşuyor. Fakat sert kayaya çarptılar. Devrimci hareket, Apocu sürüye gelene kadar çok zorbayla karşılaştı. Biz onların ağababası Kontrgerilla’yı da biliriz. Apocu katillerin sonu da yakındır. Çünkü bunlar halkın başına bela kesilmiş bir zorba çetesidir. Apocuların cinayetlerine bir son verilmesi için, üzerine gitmenin zamanı gelip geçmektedir. Bu katiller çetesinin hesabının görülmesi ülkemizin en önemli sorunlarından biri haline gelmiştir.” Perinçek-Öcalan kavgasında; Aydınlıkçılar PKK için “MİT’in kurdurduğu ajan provokatör çete” nitelemesini yaparken, Apocular ise Aydınlıkçılar için “Karşı devrimci, işbirlikçi Kemalistler” diyordu.

Öcalan’ın gücünü alarak meclise girmek

Ancak tam on yıl sonra Perinçek ve Öcalan Bekaa Vadisi’nde el ele kol kolaydı, üstelik birbirlerine gül veriyorlardı. 1989 Ekim ve 1991 Nisan’ında Bekaa’daki PKK kampını ziyaret edip Öcalan’la röportajlar yapan, bunları 2000’e Doğru dergisinde yayınlayan Perinçek, 20 yıl boyunca onbinlerce masum insanın, asker ve polisin kanına giren Öcalan’ın gücünü arkasına alarak Meclis’e girmeye heveslendi.

Perinçek, Mart 1992’de bu kez yardımcısı Ferit İlsever’i Bekaa Vadisi’ne gönderdi ve 2000’e Doğru dergisinde geniş bir Öcalan röportajı daha yayınladı. Perinçek için artık, PKK bir cinayet şebekesi değil, “yasallaşması” gereken bir hareketti. 5 Eylül 1993 günü Sabah’ta yayınlanan röportajında, “PKK için Apocu cinayet çeteleri diye yayın yaptınız. Sonra onlar gerilla kardeşleriniz oldu ve PKK yasallaşsın dediniz. PKK’nın şimdiki cinayetleri halka karşı değil mi?” sorusuna, “Zaman zaman halka karşı oluyor, ama esas yönü halka karşı değil. Sonraki gelişmeler, PKK’nın emekçilerle birleşen bir damarı olduğunu ortaya koydu. Pratik içerisinde PKK’nın yoksul köylülerle birleşen bir atılımı olmuştur” cevabını veren Perinçek’ti.

Yeni Yüzyıl gazetesinde, 1996’da yayınlanan sözlerinde, “Maceraya ve provokasyona hiçbir zaman karışmadık, bu eğilimlerle her zaman mücadele ettik. Askeri darbe tertiplerine alet edilemedik. Partimiz her zaman emperyalizme karşı mücadeleye öncelik vermiştir.” diyen Perinçek’e inanmak mümkün mü? 1971’de Ankara’da İsrail Büyükelçiliği’ni bombalatmaya gönderdiği elemanı elinde bombanın erken patlaması sonucunda ölmeseydi; Perinçek tarihe “bombacı” olarak geçecekti. Perinçek’in 1971 yılı aralık ayı sonunda İsrail Büyükelçiliği’ni bombalamaya gönderdiği Kasım kod adlı Bakırköylü İsmet, Filistin’deki kamplarda eğitim görmüş bir Aydınlık elemanıydı.

Perinçek’in “şiddet” dosyası

Perinçek bu olayı şöyle anlatıyor: “Filistin’den dönen Kasım, Amerikan emperyalizminin Ortadoğu’daki ileri karakolu olan İsrail saldırganlarının Arap topraklarına tecavüz ederek Arap Fedai örgütlerine karşı tedhiş hareketlerine giriştiğini belirtti. Buna karşı tepkisini ifade etti. Arap halklarıyla dayanışmamızı ifade eden bir eylemde bulunmanın doğru olacağını söyledi. Bu fikri ben de uygun gördüm. Kasım’a, İsrail sefaretine bomba koyma görevini verdim. Bilahare, Kasım arkadaşın elinde bomba patlayarak şehit olduğunu öğrendim.”

Perinçek’in “şiddet” dosyası bu olayla sınırlı değil. Katıldığı mitinglerde polisle çatışarak olayları provoke edenlerin başında hep o vardı. 12 Mart muhtırası öncesinde Ankara’da her gece patlayan bombaların arkasındaki güçlerden biri de Aydınlıkçılardı. Gün Zileli, Kızılay’da ve Ankara’daki Amerikan kuruluşlarının önünde patlatılan bu bombalardan anılarında bahsediyor. Şiddet Perinçek’in yönettiği hareketi kontrol etmesi için de gerekliydi. Örgüte ihanet ettiğini düşündüğü bazı Aydınlık mensuplarını polis süsü verdiği sorgucularına silah zoruyla kaçırtıp ifadelerini aldıran da Perinçek’ti. Gün Zileli, “Hasan Yalçın’ın yönettiği külahlı gençlerden oluşan bu ekip, zanlıların evlerini basmış, onları aynı bir polis ekibi gibi tutuklamış, gözlerini bağlamış ve bilinmeyen bir eve götürerek hücreye kapatmışlardı. Zanlılar burada oldukça sert sayılabilecek yöntemlerle sorguya çekilmişlerdi.” diyor.

Kaynak:
Aksiyon – Sayı: 547 | Fuat Akyol

Sertseniz ağbi sert olun bize de biz sertiz deyip serden geçip ergen marşları üretmeyin üçnoktabir(…)

“Havasına, suyuna” ayten alpman: memleketim şarkısı şu 40 derece sıcaklıkta chp seçim arabasının hapörlöründen full time yayın yapıyor. 1980 darbecilerinden birinin hoşuna giden bu şarkıyı o zamanın enfarmasyon çalışanlarına bu şarkının türkçe versiyonunu yaptırıp bu zamana kadar gelmesi, bizlerin dinletirilmesinde afakanlara sevk etmesi. sorun şu chp bu şarkıyı kendi seçim propagandası için kullanıyor, sosyal demokrat bir parti olduğunu idda ederek bu şarkıyı kullanıyor, artık akıllanıyorum bu sefer chp’ye oyumu vermeyeceğim. (Edit: Oyumu kullanmadım)

nasıl tutunuyoruz şu dünyaya. tutayım mı tutmayayım mı tutturmasa bir geçebilirsem tutturmanızdan..

kaynak: ueba

leziz bir blog. “dichtung und wahrheit” out of my life: poetry and truth, johann wolfgang von goethe’nin otobiyogrofi kitabının ismini bloğunun ismi yapmış. gothe günümüzde yaşasa nasıl bir sinema yapardı acaba? bu bloğa bakarken bu aklıma geldi.

bloğun sahibi kimse artık sevdiği filmlerin: noir, fetal, pulp, türünden filmlerin soundtracklerini yayınlıyor çok başarılı olmuş. izlemek istediğim pulp türü bir iki filmi burada öğrendim. blog yazarının kendisine saygılarımı sunarım.

şu sudan gelen süpürge torbasının bile soundtrack’i yapılmış işte buna sanayi derim. yalnız bu film freaudyen okumayı hak ediyor galiba.

“aynı şeyleri yapmasaydım keşke” libidal pişmanlık baki kalarak 20. yüzyılın şiddeti 21. yüzyılında şiddeti olacak. iletişim kurduğumuz her yapı, yazılmış mış software yazılımları gibi, makine dünya ile temas kurduğunda, nevrotik sıçramalar, belirlenmiş parametrelerle şiddet (toplumsal davranışlar) cezası ve müsaması sosyal hayatın (bu kurgunun) terapisi seslice.

makine

sanayi devriminden önce makine (insan) 4-5 saat çalışırdı. şimdi 1 gün için bayılana kadar. yıllar için ölene kadar.

bando yok
sadece makine

aranıyor: iş tanımı

aranıyor, arandı, bulundu, iş tanımı şöyleydi: gece kulübünde banttan playback şarkı söylemek, kulübün tulavetlerini temizlemek “elektrik faturasını ödemeliyim. suyu açtırmam gerek” ilizyonistler tarafından kesilmek, yok olmak, bilimum ekzantrik işlere dahi olmak “suyun faturasınıda ödemedim yoksa kesilecek ödemeliyim” ev’e yiyecek bir şeyler almalıyım, bu akşam 1-2 kişi ile birlikte olmalıyım” – hadi sahneye, şarkı söyle. “yeter artık ama ölmek üzereyim” yere yığılan makineyi taşıyan insanlar, üretim bandı’nın bir diğer görevlileri, ayılıp-bayılanları taşımakla sorumlu görevliler. bu bir bant kaydıdır!

1 bando yok. 1 bant kaydı var. bugün de işe gideceğiz “playback zamanı” bayılana kadar çalışacağız. ama yorgun görünmemeye ya da umurumuzda olmuyor gibi davranacağız. güçlü görüneceğiz ya da hiç yoktan ayakta duracağız, fizyolojik irademizin sonucu: psikolojimiz, ya farmokolojiye ya da şiddete yönelecek!

“there is no bandaa!” bando yok! enstrüman yok! “sadece ses kaydı var!”

ideolojik bir sistem eleştirisidir bu film. 21.yüzyılın üretim zincirinde insan artık bir playback’dir. playback de icra edilen şarkı ise “silencio’dur” yani sessizliktir. “insan” artık sesini kaybetmiştir..

david lynch, mulholland drive filmi ile makine çağının şizofrenik toplumunu betimler. makine toplumunun rüyasını yani kabuslarını filme çeker. bir rüya nasıl filme çekilebilinir ki? işte bunu david lynch yapıyor. o yüzden bir çok popüler bilgiyle kuşatılan insanlar tarafından mulholland drive, mistik bir film olarak atfedilir.

lynch’in temel refleksi bu makine çağında bireyin içine yuvarlandığı derin uçurumu onun bilinçaltına inerek, fikirlerini bir tez halinde sinemasında göstermesidir. diğer filmleri gibi mulholland drive filmide onun “defolu” karakterleri ikiye bölünmüş, yaşadığı gerçeklerle idealleri ya da umutları arasına sıkışıp kalmış karakterlerdir. düşledikleriyle içinde kayboldukları rutin hayat sürekli çelişmekte, katlanılması zor bu travma da gittikçe bir kabusa dönüşmektedir. birey, sorunlarını ne içsel olarak ne de çevresine makul bir biçimde dışa vurarak çözebilmektedir. bunun sonucunda kapana kısılmakta, travmasını şiddete başvurarak çözmektedir. nasıl ve niçin gerçekleştirilmiş olursa olsun lynch’in sinemasındaki şiddet, onu anlamamızı sağlayan anahtar bir kavramdır. onun filmlerinde şiddete yönelen bireylerin mutlaka makul birer nedenleri vardır. lynch’in dünyasındaki karakterler: seçme şansını yitiren, arzularının nesnesini bulamayan, şiddetin uçurumunda tek tek kaybolan bireylerdir.

lynch sinemasının ” şiddet” dışındaki bir diğer kripto anahtarı “yalnızlık” tır. ve aslında bu iki anahtar bir diğer kapıyı açar. kapılar o kadar çoktur ki sonunda döngü oluşturup iç içe geçer. örneğin birey, ağır bir travma sonrası çöl gibi yapayalnız kalır ve şiddete başvurur. ya da şiddete başvurduktan sonra yine yapayalnız kalır. lanet bir döngüdür bu. umudun, iyimserliğin olmadığı bir karabasandır gerisi. bu kötü rüyanın ötesi, dünya gezegeninde gösterimde olan stratejik bir senaryoya sahip ne zaman biteceği bilinmeyen, ulusal açlığa dayanan, ulusal çıkarcı bir devletin saldırganlığına dayanan “medeniyet şiddeti” her gün bir film, fotoğraf ve müzik olarak izlenip, dinleniliyor..

makine çağı artık bir karabasandır. hep bu karabasan uyanıklılığında yaşayacağız. artık bir bando yok, bir “ses” yok. ezberini yapmış güdümlülerle donatılmış makineler var ve bant kayıtlarını çoktan hazırladılar..

” şu an hayatımın en güzel çağında yaşıyorum. onun için hayatımın ilk yıllarını kaleme almaya karar verdim. yüz yaşıma kadar yaşayamayacağıma göre elimi çabuk tutmalıydım. insan kendi hayatını anlatmak için kendine aşık olma zorundadır. beni diğerlerinden ayıran, kendimi bağışlayacağım tek nokta varsa o da okurumun beğenisini kazanmak için değil kendim için yazmaktır……….. bu arada bu adam ne anlatacak derseniz, sizi aldatmak istemiyorum. ben bu kitapta 300 sayfa boyunca öksüz bir çocuğun babasızlık acısı çekmiş bir adamın vızıklamalarını anlatacağım önceden söylüyorum………….. ” delikanlı, dostoyevski.

q. tarantino, fetişle doldurulan rahimlerin ürünü olan 3.kuşak jenerasyonun -sanrısıyla- hikayesini 5 önce 2 sonra kurgu tekniği ile anlattığı ucuz roman filmini düşünüyorum da belki de yönetmen tarantino’nun kendine ait samimi bir refleksiydi. tabiki q. tarantino akira kurasava’nın 7 sülalesini bile araştırdığına eminim. (ben en az 3 sülalesini biliyorsam..) akira kurasava bu parçalı anlatım tekniğini hikayeyi önceden anlatıp, olayın nasıl geliştiğini sonra filme aktardığını biliyoruz. tabi bu öge yönetmen kurusava’nın sinematografik felsefesi.. önceki yazımda tarantino’ya kolajcı derken (hafif) acımasız davrandığımı düşünüyorum. çünkü ben de 3. jenerasyonum ve dahillik herşeyin herkesin yerine düşünüldüğü, popüler kültürün bellek ihtiyaçsızlığı gerçeğin sıralamasını değiştirdi. bir şeyin gerçek olması yetmiyor. bir de izlenebiletesinin olması gerekiyor. savaşların bile.. bu popüler hareket, (bilinçli) reflekslerimizin nedenli cevabını bulmuş görünüyor. q. tarantino bir dahi. (tamam başka gerçekleri konuşalım o zaman. çünkü tarantinonun bir dahi olması gerçekliğini konuşabilme diyalektiğine indirgeyerek biz de bu kutsanma gösterisinde kendimize pay çıkarabiliriz.. çünkü böyle olunca içten içe biz de bir dahi (!) olduğumuz düşüncesine kapılırız.. ama neyse asıl anlatmak istediğim dostoyevski.

dostoyevski’nin delikanlı kitabını okurken iki karakterin birbirlerini görme olasılığı doğmuştu. ben de acaba birbirlerini görecekler mi? diye çok heyacanlanmıştım. çünkü eğer bu sahne gerçekleşirse hikaye de bir tepe noktası olacaktı ama dostoyevski şöyle devam etti, 3. kişinin ağzıyla (dış ses) konunun özünde şunu diyordu: evet birbirlerini gördüler, şöle oldu, böle oldu. diye 2 basit cümleyle açıklayarak hayal dünyamı yerle yeksan etmişti! ama sonradan da olayın nasıl geliştiğini, nasıl karşıladılar birbirini, hikayeyi bi anlatayım da size diyerek kitabına devam ediyordu. bense karakterlerin karşılaştıklarını okuyup öğrendiğimde şaşkınlığım hemen azaldı. ben, asıl birbirlerini gördüklerin de nasıl tepki verdiler bunu merak ettim, ki esas bunu merak edeceğimi dostoyevski de biliyordu. 1 ay önce bunu düşünürken aklım da ki ampül de yandı. o zaman iddia ediyorum ki bu sinematografik kuramın yaratıcısı fyodor mihayloviç dostoyevski’dir.

bu çıkarsamayı yapabilmek beni mutlu kıldı. onun yazın bilgisi bir çok tasarlanmayı bekleyen keşiflere prototip kaynak olmaya devam edecek..

” dostoyevski olmasaydı eğer psikanaliz biraz beklemek zorunda kalacaktı… ” sigmund freud

ilk fotoğraf rene burri’nin mimari fotoğraf çalışmalarına ait. sene 1960, sao poulo, brazilya. işte bu yıllarda da sinemada yeni bir devrin başlangıcı olacaktı. popüler kültürün büyücüsü büyük kolajcı quentin tarantino’ya da tabi ki de ilham kaynağı olacaktı. bu fotoğraf size tarantino’nun hangi filmini hatırlatıyor? ben de bu fotoğrafı gördüğümde şok olmuştum. gerçi tarantino refaranslarını 60′yıllardan alır bunu bilirim, örnek olarak fransız sinemasının yeni dalga akımının yaratıcılarından biri olan yönetmen jean luc godard’ın filmi “bande a part” quentin tarantino’ya ait film yapım şirketinin ismidir. “idda ediyorum bu adam tüm zamanların en büyük hırsızı!” bu arada küçük bir not: sinemada montaj yerine kolaj devrini başlatan yönetmen jean luc godard’dır. varın gayrı siz düşünün..

quentin tarantino’nun bu fotoğrafı gördüğüne eminim. kim bilir bu fotoğraf tarantino’nun ruhunda neleri uyandırdı. küçük bir not2: tarantino filmin senaryosunda kimlerden esinlendiğini yazarken rene burri’nin ismi okunmuyor, çünkü yok, shame on you mr.tarantino! “filmin senaryosunda, etkilendikleri -inspiration- sekmesi altında bulunuyor. link: http://corky.net/scripts/rdogs.html

ikinci fotoğraf rene’nin kuba da çalıştığı yıllara ait. rene burri’nin ernesto guevara hakkında güzel bir hikayesi var, rene burri’ye de bu hikayeyi fidel castro anlatıyor “kaynak vermekten kırılacam ona da babası anlatmış -de, geç de mi, diyorum kendime. sen okumaya devam et blog okurum..

” fidel’in yardımcılarından biri ‘aranızda ekonomist var mı?’ diye sormuş. ernosto elini kaldırıyor. herkes şaşırmış. ernosto soruyu yanlış anlamış. ‘aranızda komünist var mı?’ diye sorulduğunu sanmış.” algı da seçicilik çok garip bir duygu benim için. algı da seçicilik hakkında bi ara yazacağım..

“mona lisa, var oluşun edebi kum saati: şu anda, her anda, her şeyi bir daha yaşamak.” memo

oscar wilde’ın naif leonardo da vinci’si “belki ressam, kimilerinin sandığı gibi, sadece artık rastlanmayan bir gülümsemenin kölesi olmuştu. ancak ne zaman louvre sarayı’nın serin galerilerinden geçip; -tuhaf kayalıklardan oluşan buz yalağının içindeki mermer koltuğa yerleşmiş, deniz altındaki gibi sönük bir ışıkta oturan- o garip figürün karşısında dursam; kendi kendime- o arasında oturduğu kayalıklardan daha yaşlı. bir vampir gibi, bir çok kez öldü ve ahretin sırlarını öğrendi. bilinmeyenin derinliklerinde dolaştı ve o hala günahkarlığa geçişin izlerini taşıyor. çevresi de tuhaf akıl karıştırıcı mallarını süren doğulu tacirlerle dolu. o, troyalı helen’in annesi leda ve meryem’in annesi azize anna’ydı. tüm bunlar ona lir ve flüt sesi gibi geldi. -yaşadıkları değişen yüz hatlarını biçimlendirirken onlara sadece incelik, göz kapaklarına ve ellerine de hafifçe renk verdi- diye mırıldanırım. dostumaysa, – suyun kenarında böyle tuhaf biçimde canlanan o varlık erkeklerin binlerce yıldır arzulaya geldiklerinin ifadesidir” derim.

o da, -onun başıdır dünyanın felaketlerine yol açan ve göz kapakları biraz yorgun- diye cevap verir. böylece resim olduğundan daha harika görünür ve aslında hakkında hiçbir şey bilmediğimiz bir sırrı gözlerimizin önüne serer. o gizemli ifadenin müziği kulağımıza, flütçünün la giaconda’nın dudaklarına o anlaşılmaz ve muzır kıvrımları kazandırdığı müziği kadar hoş gelir.” oscar wilde, the critic as artist “

eğer o, bir apartman dairesinde yaşıyorsa apartman yöneticisinin tüm isteklerine gıkını çıkartmayan bir insan, bunu hissediyorum. onun derdi soluk alamamaktan yana ve derdinin ne olduğunu bilen sıradan bir insan. sıradan insanlar: demek istediğim sıradadırlar, bir sıra da vardırlar.

1989 yılında nefes almak isteyen çin halkının tian an men meydanındaki yutkunduğu nefes O. ismi, cismi bilinmeyen insan. insanların o’nu andıkları isim the tankman. 17 tankı karşısına alan bir küçük adam. bu adam time dergisinin “leaders and revolutionaries 100″ devrimlerin 100 lideri sıralamasında “the unknown rebel” “bilinmeyen asi” ismiyle listede yer alıyor. o adamın ismi bilinmiyor.

ben o adamın ismini merak etmiyorum. adamın bu hareketi bir intihar daveti. 20. yüzyıl’dan böyle bir adam geçti. kim bilir, belki hayatı çok kötüydü. sadece şehrimden gidin diyen birisi, alış-veriş yaptıktan sonra ellerinde alış-veriş torbalarıyla tesadüfen o tankları gördü, yolun ortasına geçti ve bekledi. aklında ne vardı? elektrik, su faturası? o an, o adamın aklından neler geçtiğini bilmiyorum ama gözlerinin önünden geçenler, aklının içinden geçenlerle çok yakın olduğunu düşünüyorum.

not: tanklar emir alamadıkları için o adamı ezmediler, lakin onlar, the thankman’den daha çılgın…..

soldier’lığın en kötü yanlarından biri nemsizliktir! ne kadar bir yerlerinizi avuç avuç kremleseniz de, cildiniz gibi ruhunuz da kurur. en verimli çağım da beni army’e aldılar. neredeyse evim de platonyum yapacak kadar geliştirmiştim kendimi (cem yılmaz böyle der, hep de böyle bir geyik vardır. “en verimli çağım da beni askere aldılar! daha aysel’le çıkacaktım!)

herşey yarım kalır, army’e teslim olunur. nedendir bilinmez bir suç işlemezsiniz ama teslim olursunuz, böyle bir jargonu vardır. koş! yat! sürün! öl! -ölmüş gibi yapsana saldırgcır! -daha nasıl ölmüş gibi yapabilirim commander! bir komedi. yitilen bir akıl da trajedi. tebessümler de birer birer istatik.

insan’ın böyle fotoğraf çekmesi için bu dünya da ki herşeyin kurmaca olması lazım. ya da kurmaca fotoğrafları bir kaç dakikadan önce biliyordu gözünün önünde olacakları. bu fotoğrafına biterim. çocukta ki afacanlığın esamesi robie williams abimizde de okunur (nerden geldiyse aklıma) bresson: fotoğraf çekme deneyimi için “mutlak an” kavramını yaratmış. bu da benim dediğime gelir. nasıl kadiri mutlak bir fotoğrafçıysa..?! (onun bir ressam olması bir etken olmalı) “fotoğrafta, en küçük şey bile, büyük bir özne haline dönüşebilir” der. sizinle paylaştığım bu küçük fotoğrafın her yeri özne..

yalnızlık, bunun için dolaşmak, yalnızlık için. bu fotoğrafta iki 1 şey görürsünüz, gördüğünüz ne onun zıttı ne onun dengi ne de onun azı ve çoğu. bu fotoğraf içim acıyacak halde dudağımda bir gülümseme (sonra daha kötü ediyor beni) dünyanızı tasvir edin. belki bir fincan. bu fotoğrafta: elimle dünyama, demlik bir poşet çay sallandırıyor gibiyim.

dünya durmayan bir salıncaktır.. orada her şey, kafkas’ın kayalıkları, mısır’ın ehramları, hem çevresiyle birlikte hem kendi kendine sallanır.. (montaigne)

“evet bay kwang şimdi sizi çekiyorum güzel bir fotoğraf olacak!” bay kwang’ın vücuduna (doğasına) bakınca, fabrikası onun yanında bir lego gibi küçük kalıyor. bilgili, mağrur, kendi dünyasında ve bir o kadar da güçlü. seviyorum böylesi fotoğrafları.

ikinci fotoğraf ise uzak doğulu çılgınlığının tek kelimeyle fotoğrafı, mümkünse söze hacet istiyorum! sen ne yapıyorsun be adam? (askerler üniversiteyi ele geçirmiş. kapıları kilitlemişler. askerler her zaman ki gibi anarşiye engel olmaya çalışıyorlar(!)

patrick zachmann’in renkli fotoğraf çalışmaları, 1 konudan 4 örnek: karaoke can sıkıntısından türemişte olsa özünde bir duruştur. “eller havaya” özellikle karşı bir duruştur. ben eğleniyorum, ben rezil oluyorumdur kendime. benim seçimimle. hal böyle olunca eklediğim fotoğraflar da ki bu samimi duygular oluşuyor..

işin garibiyse herkes şarkı söylüyor, söyleyebiliyor. doğaya ait bir refkles. kedisinden, kuşuna kadar. evrimiyle insan, iletişimini telapatiyle sağladığında konuşma yetisini kaybettiğinden galiba artık şarkı söyleyemeyecek. kaybedecek çünkü kullanılmayan her uzuv evrim de yok oldu. peki şarkısız insan ne olacak. sıkıcı? bilmiyorum belki de insan, yükseldiği bu evrimiyle eğlenmeye ihtiyaç duymayacak. ne kadar kötü bir düşünce..! kimbilir? ama şu aralar bizlere öğretilen eğlence, yerinde saymakla bir gidiyor……